Ervaringsverhalen © Familie als Bondgenoot 2016 Werken met Ervaringsverhalen Met het inzetten van een ervaringsverhaal willen we binnen de cursus Familie als Bondgenoot iets bereiken.  We willen de cursist, de hulpverlener laten beseffen wat het betekent zorgende naaste te zijn van iemand die last heeft van ernstige psychiatrische problematiek. We willen de cursist laten weten wat de hulpverlening in onze ogen kan betekenen in begeleiding, ondersteuning en bejegening van de familie en naastbetrokkenen. Een ervaringsverhaal moet aan een aantal voorwaarden voldoen. Een beeldend stuk uit je leven (niet je hele leven) moet de hulpverlener inzicht bieden in jouw relatie tot je zieke naaste. Wat heb jij meegemaakt in relatie tot de hulpverlening? Wat waren en zijn jouw angsten, paniek en verdriet geweest (en nog..) en hoe speelde de hulpverlening daarop in (of niet). Wat zou in jouw beleving heel anders gekund hebben. Met andere woorden, het ervaringsverhaal van maximaal 20 minuten moet door de familie ervaringsdeskundige dusdanig geschreven zijn dat het duidelijk is , maar niet alleen maar kritisch. De boodschap moet overkomen, maar ook de toon waarop is van wezenlijk belang. Het ervaringsverhaal moet  “uitnodigend” geschreven worden. Wanneer dat het geval is weekt het de cursist los van zijn hulpverlenerbril en nodigt uit tot menselijk contact. Vertellen of voorlezen? Verhalend vertellen of toch "gewoon" voorlezen? De praktijk in Familie als Bondgenoot heeft bewezen dat voorlezen de voorkeur verdient. Zelfs een ervaren verteller kan de draad kwijtraken of langdradig worden. De familie ervaringsdeskundige docent heeft na zijn of haar verhaal nog de nodige tijd beschikbaar om in gesprek te raken met de hulpverleners naar aanleiding van het voorgelezen ervaringsverhaal.  Omdat  de verhalen vaak veel emotionele aspecten bevatten weet de voorlezer wanneer die passages komen en kan daar rekening mee houden. Een medewerker van FAB verwoordde het eens zo: "Het is heel spannend voor een groep je verhaal te vertellen. Alle emoties rondom je zieke kind, broer, zus, partner of ouder heb je aan het papier toevertrouwd. In de lesmodule lees je dit voor aan cursisten/hulpverleners. Met een brok in je keel. Soms lijk je het niet tot een goed einde te kunnen brengen. Wéér lees je het (thuis) hardop voor. En nóg eens, en zo wordt het iedere keer een klein beetje eenvoudiger om jouw ervaringen te delen. Next